خطبه 1 (ستایش و تعظیم خداوندی،فرشتگان،توصیفی از خلقت آدم و...)
عجز انسان از شناخت ذات خدا
سپاس خداوندی را که سخنوران از
ستودن او عاجزند و حساب گران از شمارش نعمت های او نا توان و تلاش گران از ادای حق
او درمانده اند.خدایی که افکار ژرف اندیش، ذات او را درک نمی کنند و دست غواصان
دریای علوم به او نخواهد رسید.پروردگاری که برای صفات او حد و مرزی
وجود ندارد و تعریف کاملی نمی توان یافت و برای خدا وقتی معین و سرآمدی مشخص
نمی توان تعیین کرد.مخلوقات را با قدرت خود آفرید و با رحمت خود بادها را به حرکت
درآورد و به وسیله ی کوهها اضطراب و لرزش زمین را به آرامش تبدیل کرد.
دین و شناخت خدا
سرآغاز دین، خداشناسی است، و
کمال شناخت خدا، باور داشتن او و کمال باور داشتن خدا، شهادت به یگانگی اوست و
کمال توحید، اخلاص و کمال اخلاص، خدا را از صفات مخلوقات جدا کردن است، زیرا هر
صفتی نشان می دهد که غیر از موصوف، و هر موصوفی گواهی می دهد که غیر از صفت است،
پس کسی که خدا را با صفت مخلوقات تعریف کند او را به چیزی نزدیک کرده، و با نزدیک
کردن خدا به چیزی، دو خدا مطرح شده، و با طرح شدن دو خدا، اجزایی برای او تصور
اجزا برای خدا، او را نشناخته است. وکسی که خدا را نشناسد به سوی او اشاره می کند
و هر کس به سوی خدا اشاره کند، او را محدود کرده، به شمارش آورد.